Mijn eerste reis ver weg

Als tiener vertrok ik voor een maand naar Bolivia. Voor vrijwilligerswerk.
Met een grote groep tieners vertrokken we naar het plaatsje Piraï, ergens in the middle of nowhere in Bolivia. Een paar uur rijden vanaf Santa Cruz.

Het was een klein dorpje met nauwelijks faciliteiten. Naast de huisje stond er een school; lees 2 klaslokalen die eerder gebouwd waren. Er was een voetbalveld (waar we veel gebruik van hebben gemaakt) en een gezamenlijk plein met overkapping en het gebouw van de burgemeester. Wij sliepen met de groep vrijwilligers in die klaslokalen.
Elke dag werd er water in een groot vat opgevangen, hopend dat er genoeg uit de kraan kwam die dag, zodat we ‘s avonds met een halve emmer water konden douchen.
De koeien werden voor onze neus geslacht en opgehangen om te drogen. En later in de week was het ons avondeten.

We hielpen met het bouwen van een ziekenhuis. We moesten onder andere specie maken, de fundering neerleggen, muren bouwen met bakstenen en mooi afwerken. Hard werken. Maar ondertussen hadden we ook lol. Ik ging vooral om met de twee lokale mensen die het project daar begeleiden. Ze waren zo’n twee jaar ouder. Voor mij een prachtige ontmoeting met mensen van een andere cultuur.

Ook gingen we op uitstapjes en dan stonden we in een grote open bak achter een tractor. Zo gingen we onder andere vaak naar de rivier en hadden we een keer een tocht door de wildernis. Ik weet nog goed dat we opgesplitst in 2 groepen de wildernis in gingen, iedere groep ging een andere kant op. Voorop liep iemand van het dorp met een groot hakmes om soms een weg te kunnen banen en daarachter liepen wij. Ik zat gelukkig in de groep met 0 teken beten. De andere groep zat vol. Er was zelfs een meisje die had er in de veertig. Iedereen met beten zijn op de grond gaan liggen en een paar met een pincet er omheen om de teken eruit te halen.

De terugreis is ook een “mooi” verhaal. We vlogen van Bolivia naar Buenos Aires om vervolgens door te vliegen naar Madrid en dan naar Amsterdam. De vlucht vanuit Bolivia had vertraging en ondanks dat we met een groep van 35 mensen waren hebben we de vlucht vanuit Buenos Aires zien opstijgen. Ze hebben niet gewacht. Hierdoor waren we gestrand op het vliegveld van Buenos Aires. We hadden niet de juiste papieren, zodat we van het vliegveld af mochten. Dit betekende dat we op het vliegveld moesten blijven slapen. Erg jammer met zo’n mooie stad voor de deur. Gelukkig kregen we onze spullen en hadden we luchtbedden mee. Daarnaast moesten er nieuwe tickets gekocht worden voor de hele groep. Dit zou betekenen dat per dag een paar mensen terug konden vliegen. Ik heb 2 dagen op het vliegveld doorgebracht. Een beetje net zoals de film the Terminal.

Dit zijn verhalen en ervaringen die je bij blijven. En na deze reis wist ik ook zeker; ik wil terug! Ik heb zoveel moois op maar een klein stukje gezien, dus er moet meer zijn. Bij terugkomst stond mijn beslissing vast, zodra ik klaar was met mijn studie zou ik een paar maanden gaan reizen.